Recensie Een leven zo ver- M.L. Stedman

Recensie

 Titel: Een leven zo ver

Auteur: M.L. Stedman

 Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff 

Genre: Roman

Uitgave: Maart 2026

Met dank aan uitgeverij Luitingh-Sijthoff.

De auteur M.L. Stedman kende ik nog niet, maar de cover van dit boek zag er al erg mooi uit. Het maakte erg nieuwsgierig, Dus ik gaf mij op voor de leesclub van Luitingh-Sijthoff en voila! Hij is nu uit, wel 470 bladzijden. Kijk je mee.

Auteur M.L. Stedman 

M. L. Stedman is geboren en getogen in het Westen van Australië maar woont momenteel in Londen. Haar romandebuut Het licht van de zee is uitgegroeid tot een internationale bestseller. Het boek is vertaald in bijna veertig talen en het boek won verschillende prijzen. Er is inmiddels een boekverfilming gemaakt. Nu is daar Een leven zo ver. 

Australië 

Een leven zo ver speelt zich af in West-Australië. Het land zelf was een strafkolonie vanaf 1788. In de loop der tijd werden er zes koloniën opgericht. Waaronder Zuid-Australie. In 1901 werd Australië een zelfregelend deel van het Britse rijk. 

De familiesaga 'Een leven zo ver' verdient een goede intro

Dit tweede vertaalde boek van M.L. Stedman draait om een familie met een schapenboerderij in West-Australie. Het was een bloeiende industrie en na de 2e WO  beleefde de wolindustrie een gouden eeuw met recordprijzen. De zgn 'pound for a pound'. De boerderijen liggen zeer afgelegen en bevatten zeer grote stukken land. Op zo een farm leefde de familie MacBride. 

Het is 1958 als er drie MacBrides in de Bedford stappen om een ritje te maken, ze zitten naast elkaar in de mooie truck; de instructie " Nooit te stoppen voor een kangaroe" wordt genegeerd. Een fataal ongeluk ontstaat. Alleen zoon Matt, 17 jaar, overleeft het ongeluk in the outback van West-Australië. Zo begint "Een leven zo ver". Moeder Lorna blijft achter met zoon Matt, dochter Rosie en een groot goedlopend bedrijf. Matt moet flink herstellen. Op een regenachtige avond gebeurt er iets, wat Matt zijn hele leven als groot geheim bij zich zal moeten dragen. 

Verrassende schrijfstijl

Een schrijfstijl maakt of breekt een boek. Tenminste..voor mij als lezer wel. Ik houd van mooie en meeslepende zinnen en niet te wollige teksten.  Voor dit boek kreeg ik een koude douche. Op pagina 1 begint het autoritje, echter vele pagina's later begrijp je, als lezer wat er is gebeurd. Stedman maakt gebruik van de alwetende verteller in het begin van elk hoofdstuk. Het leest als een voice-over of de stem uit Bridgerton. Iemand die alles vertelt - over Australie, de schapen, de families, ed- en ook alles aan je uitlegt. In zeer veel details en uitgebreide zinnen, neemt Stedman de lezer mee. Wat tot gevolg heeft dat het zoveel "extra" krijgt, dat je soms even de weg kwijt bent. 

Erg filmisch, het leest als een Netflix-serie

'Een leven zo ver' leest als een film, eerder een serie zoals Yellowstone. Mogelijk zou het ook beter uit de verf komen, als een serie. Het is een familiesaga en beschrijft de jaren vanaf Matt zijn jeugd, tot rondom zijn vijftigste jaar. Met alles wat er omheen hangt. Het boek bestaat uit 3 delen en maakt zo de stappen in de tijd. 

De personages worden goed neergezet. Het zijn er best veel, maar Matt en Rosie zijn toch wel de echte sterren van het boek. Liefde, familie, vriendschap, fatale gebeurtenissen en grote geheimen druppelen als thema door de hoofdstukken heen. Matt heeft het zwaar en dat lijkt iets wat terug komt in zijn hele leven. De wolindustrie verandert en ook dat zal Matt moeten managen. Er ligt veel op zijn schouders. Wat een goed beeld geeft van die tijd.

Conclusie & waardering 3 sterren

Niet vaak heb ik een haat-liefde verhouding met een boek. Het is een combi van de Australische serie Flying Docters en Yellowstone. Hard werken met een bedrijf dat onder druk komt te staan en het gezellige en ook nieuwsgierige..uit de Dokters-serie. Met al zijn diverse karakters en eigenaardigheden. 

Het mooie aan het boek is de familie MacBride, de leuke dialogen en de mooie geschiedens van Australië. Minder vind ik de schrijfstijl, de ellenlange beschrijvingen..die het zeer langdradig maken. De alwetende verteller, die als een voiceover zijn verhaal doet. Waardoor het verhaal op een afstand blijft, en niet bij mij als lezer binnenkomt. Ook niet aan het einde. Ik voelde het niet..de sparks en enig kippenvel.

Een leven zo ver is mooi, maar te volledig; ik voelde de spark niet.

Groetjes, Annette 

Birdy's Boeken 

PS: deze recensie is met zorg geschreven en doorgenomen op foutjes, maar helaas heb ik neuropathie. Dus mocht je nog een typefoutje tegenkomen, meld het even.