Leesclub Recensie Onze lichte jaren- Sarah Damoff

Recensie 

Titel: Onze lichte jaren / The Bright years

Auteur: Sarah Damoff

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff 

Genre: Roman

Uitgave: 23 Juni 2026

Met dank aan: de uitgeverij & @Ilonaslevenbijls, voor deze superleuke leesclub. 

 

Heb je wel eens meegedaan met een leesclub? Ik zeg: vooral doen. Je kan je bijvoorbeeld opgeven bij Hebban.nl, de sterrenthriller- leesclub: een besloten groep, de thrillerleesclub op instagram: lees mee met eigen exemplaar... en mogelijk nog meer. Via een leesclub wordt het gelezen boek helemaal " uitgevlooid". En dat geeft mooie inzichten. Zo ook bij deze. Kijk mee.

Onze lichte jaren / The Bright years

Allereerst wil ik het over de titel hebben. Het boek is nogal heftig. De titel doet anders vermoeden. Kijken we naar de originele titel, dan komt het anders over. The Bright years  gaat over een familie Bright. De naam dus. En het zijn zeker geen lichte jaren. Dat dus niet.

In Onze Lichte Jaren kijken we mee met Lillian en Ryan. Zij houden heel erg van elkaar. De cover is roze, de kleur van de liefde, dus wat kan er nog misgaan? 

"Voor dochters en zonen, alle soorten ouders en mensen die het moeilijk hebben"

"Hij kleurt een nachtelijke hemel op de onderkant van de keukentafel. zijn ouders zien het niet, want ze hebben het te druk met ruziemaken. Het begint altijd als zijn vader dorst krijgt, en daarna komt de televisie. Zijn moeder zet het geluid harder, waardoor de malle grappen van Wally en Beaver of Lucy en Ricky het geschreeuw overstemmen."

Het proloog zal zeker binnenkomen met deze intro regels. Het is 1958 en we krijgen een kijkje in de keuken van een gezin, die het slecht hebben. Ze hebben het zwaar. Vervolgens komen we in het jaar 1979 terecht. Lillian is in de bibliotheek en ontmoet daar Ryan. Hij is slordig gekleed, maar heeft mooie ogen. Ze zegt: "Hij is net een boekomslag dat minder spannend lijkt dan de inhoud, en dat is precies het soort boek dat ik graag opensla." het gedeelte met Lilian is zeer mooi geschreven, met poëtische zinnen in het vertelperspectief van de 1e persoon. Ze ontmoet dus haar grote liefde Ryan. Zijn grote droom is een eigen galerie. "Heb jij dromen?" vraagt hij aan Lillian...."hmm, meet pita en hummus". Een bijzonder antwoord, voor een heel bijzonder verloop van het boek. 

"Verdriet knaagt aan tijd. Wees geduldig. Tijd knaagt aan verdriet. "
-Louise Erdrich, LaRose

Onze lichte jaren is opgedeeld in 3 delen. Met 3 personages in de hoofdrol, beginnend bij Lillian. Het is net als bij "Een leven zo ver" een soort familiesaga. Gedurende de jaren die voorbij gaan gebeuren er mooie dingen als ook zeer verdrietige. Het is qua schrijfstijl zeer filmisch geschreven, het heeft heftige thema's die ik niet ga opnoemen vanwege spoilers. Het boek heeft veel ingrediënten om een fantastisch boek te zijn, maar ik ben niet helemaal volmondig team "ja".  Het stuk met Lillian vond ik het mooist, als zij zwanger raakt kantelt het verhaal en ook de levens van Lillian en Ryan. Trauma's komen boven water en verdrietige momentjes volgen. Het raakte mij wel, maar niet dat ik een brok in mijn keel kreeg. Dat kan ook zijn, doordat de auteur een voormalig maatschappelijk werkster is uit Texas. Ze weet waar ze over schrijft, maar de echte snik proef ik helaas niet. Een bepaald sterfgeval gaat zo snel voorbij, zonder emotie...dat ik daar juist van moet bijkomen. Komt dat omdat de auteur qua vak, dan een stapje terug zou doen, is mijn vraag...

Sarah Damoff heeft met The Bright Years een meeslepend familiedrama geschreven, over verslaving, geheimen en verlies. Als ook over familiepatronen en vergeving. Al geeft de backflap al diepe emotie weer, toch bleef het verhaal op sommige momenten wat vlak en halverwege was het wat traag. Naast die kleine struikelblokjes, zullen veel lezers hier erg van genieten.

Waardering 3,5 sterren.

Qua cijfer een dikke 7 en dat is toch een mooie score. Nogmaals het 1e deel vind ik het mooist, ook qua taal. Sommige gebeurtenissen vond ik niet passend of kwamen te laat terug. Tenslotte vond ik juist die erge emotionele stukken te vlak overkomen. Meer kan ik er niet over verklappen, dus de rest mag jij zelf gaan ontdekken. Enjoy!

Groetjes, Annette 

Birdy's Boeken